Kruk

 Od ptaków zawsze biła świadomość ich boskiej mocy. Jednak największe oznaki tej siły były widoczne u gatunku Corvidae, do których należał jeden  z najstraszniejszych ptaków - kruk. Miały one czarne pióra,
 przenikliwe oczy, ochrypłe głosy i na całym świecie były uważane za posłańców ciemności. W Grecji 

wierzono, że kruki sprowadzają burzę - no i rzeczywiście, gdy ich czarne jak heban skrzydła trzepotały wysoko na ciemniejącym niebie, odnosiło się wrażenie, że ptaki te przyciągają do siebie burzowe chmury.

Kruk nigdy nie uwolnił się od swego piętna zła.

W Anglii i Szkocji krążyła opowieść o ich potwornym apetycie:

W pewne letnie popołudnie średniowieczny wędrowiec szedł słoneczną dróżką.

Podczas drogi usiadł zatrzymał się, by odpocząć pod dębem.

Dzień był ciepły i wędrowca ogarnęła senność,

jednak nim przysnął, zamienił się w słuch, gdyż pomiędzy listowiem usłyszał chrapliwe głosy:

- Co by tu przekąsić? - spytał głos.

- Zaraz ci powiem - padła odpowiedz - Tam, na zielonym polu, leży martwy rycerz. Jego chart i jastrząb go opuściły, jest zupełnie sam. Usiądź na jego szyi i ogryź ją, ja zaś wydłubię jego piękne, błękitne oczka. A jak się z nim rozprawimy, nikt nie będzie wiedział, że on w ogóle istniał, nikt z wyjątkiem wiatru, smagającego jego białe kości.

Wystraszony wędrowiec poderwał się i podniósł głowę do góry, by ujrzeć oczy dwóch czarnych jak sadza kruków, przycupniętych na gałęzi.

Ptaki poderwały się do lotu, a wędrowiec wyruszywszy dalej,

 długo słyszał ich ochrypły śmiech, odbijający się echem wśród drzew.